De aanwezige afwezigheid

Siebe en ik vulden onze vrije dagen altijd met leuke dingen. Het hoefde niet groot of ver maar gewoon even naar het strand of een rondje buiten lopen. Naar balorig of de kinderboerderij. Lekker thuis koffie drinken, klooien met Tijn en vooral veel lachen. Nu ga ik andere dingen doen. Weg met Tijn, mensen opzoeken. Even naar Egmond, naar m’n ouders of gewoon bij iemand op de koffie. Eigenlijk soort vluchtgedrag want thuisblijven maakt het gemis erger.

Maar ik wil het leren. Niet altijd de agenda vullen met afspraken. Samen thuisblijven en met z’n tweeën iets leuks doen is voor Tijn ook belangrijk. Op tweede paasdag denk ik een mooie start te maken. Niets gepland. Echt een vrije dag voor Tijn en mij samen, dat komt niet vaak voor. Het is prachtig weer, iedereen is vrij en gaat leuke dingen doen. Overal vrolijke en gezellige mensen…
Een dag waarop ik met liefde in mijn bed was blijven liggen. Ik voel het meteen als ik wakker word. Wat een rotdag.
Ik ben niet vooruit te branden. Alleen opstaan met Tijn, broodjes zelf smeren, zelf thee zetten, zelf de troep weer opruimen. Vervolgens bedenken wat we gaan doen die dag. Het lukte me niet… En als ik wat bedenk om te gaan doen dan moet ik daarna bedenken wat ik er voor nodig heb om het uit te voeren. Een tas pakken om een dagje op stap te gaan, het lijkt een onmogelijke opgave. Ik kijk naar een lief, vrolijk, onbezorgd jongetje. Hij ligt op zijn autokleed te spelen. Hij verdient het om leuke dingen te doen op een dag als dit, het is prachtig om naar sprookjeswonderland te gaan, om te spelen, rennen, zwemmen, noem alles maar op. Maar ik kan er die dag niet aan voldoen. Niet zonder Siebe. Zijn afwezigheid is soms zo aanwezig dat het alles overstemt. Na een uur piekeren stap ik samen met Tijn in de auto, ik vlucht weer. Op naar Egmond, gelukkig hebben mijn schoonouders ook nog niets gepland. We gaan met z’n vieren een ijsje eten op het strand. Nog even geen dag met z’n tweeën. Voor mij een gevoel van falen maar wat merkt Tijn er eigenlijk van? Het was voor hem een feestje om met opa en oma naar het strand te gaan.

Vandaag is het gelukt. Het is prachtig weer. Ik ben vanmorgen vrolijk opgestaan, ondanks dat Tijn om 6:30 wakker was voelde ik me wel uitgerust. We hebben ontbeten (zelfs met een gekookt ei). Alle spullen zijn weer opgeruimd en we gaan ons aankleden boven. Ik ben aan het rommelen met de was terwijl Tijn in zijn kamer ligt te spelen met auto’s. Hij mag zelfs bij uitzondering voorzichtig met papa’s auto spelen, ik zie hem stralen van trots. Om 10:00 maak ik fruit voor Tijn en zet voor mezelf koffie. Koffie zetten is iets wat er vaak bij inschiet. We dronken altijd gezellig samen koffie. Nu kan ik meestal het niet opbrengen om alleen koffie te drinken, ook een moment waarbij Siebe schittert in afwezigheid. Vandaag heb ik wel koffie gezet en we zitten heerlijk in de tuin, Tijn eet zijn fruit en ik drink mijn kop koffie. Siebe is afwezig maar vandaag is het niet op een vervelende manier. Ik ben rustig, Tijn is rustig en we genieten van een ochtend thuis. Ik leer het wel…

Een fijn besef moment. We redden het goed met z’n tweetjes maar ik sta er niet altijd bij stil. Vorige week zijn we samen naar het zwembad geweest en dat ging ook hartstikke goed. Eigenlijk gaat het heel vaak goed, alleen de momenten dat het minder goed gaat blijven zo lang hangen terwijl dat niet altijd een reëel gevoel is.

Het gaat best oké met ons. De tijd vliegt zo snel voorbij dat ik wel eens tijd mis om na te denken en even stil te staan bij dit soort voorbeelden die ik nu beschrijf. Schrijven doe ik nog wel maar ik deel niet alles meer. Juni komt steeds dichterbij en ik ben er erg over aan het nadenken. Alles wat een jaar geleden gebeurd is en hoe het eerste jaar zonder Siebe verlopen is. Er komen veel gedachtes op me af. Ik probeer de balans te houden zoals het nu is, dan komt het vast goed met de maand juni.

img_1626

 

 

5 gedachten over “De aanwezige afwezigheid”

    1. Bedankt Wim, wat lief dat je blijft lezen en reageren. Vanuit deze kant grote dank voor wat je allemaal voor mijn opa en oma doet!

      Like

  1. Oja Els dit is voor mij zo herkenbaar je sleept je voort en alleen al denken is vermoeiend en lastig en ja weggaan vult de dag net als werken. Maar heus het word beter niet direct maar er komt licht aan het einde van de tunnel. En zeker de eerste sterfdag en de dagen tot de uitvaart hakken er in en herbeleef je alles weer. Maar hou je vast aan jullie mannetje die sleept je erdoor gewoon omdat hij door gaat sterkte knuffel uit Grootebroek

    Like

  2. Lieve Els,
    Wat ben je toch een ongelooflijke kanjer!
    Elke keer lees ik je verhalen vol bewondering en trots.
    Jullie komen er wel!
    Bij je volgende vluchtpoging een kopje koffie bij ons? Jullie zijn altijd welkom! Kan Tijn weer met de bus spelen 😉.
    Veel liefs van ons 😘

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s