Déjà Vu

Afgelopen week heb ik mijn verjaardag gevierd. De tijd gaat door, dat is een feit. Ik ben nu 28 en niet meer 27, de leeftijd waarop ik mijn man verloor. Als ik ons verhaal aan nieuwe mensen vertel (komt niet vaak voor trouwens) dan vragen ze verschrikt en vol ongeloof hoe oud ik ben en hoe oud Siebe was. Komend jaar zeg ik waarschijnlijk: ’28 en ik was 27 toen Siebe overleed’. Over een jaar zeg ik: ‘nu 29 en Siebe was 29 toen hij overleed’. In tijd ligt het steeds verder achter me terwijl het nog zo dichtbij voelt.

Dat gevoel is relatief, soms voelt het heel dichtbij en op andere momenten lijkt het al een eeuwigheid geleden. Ik schrik wel eens van het feit dat ik Siebe niet meer op de bank zie zitten of dat ik even niet meer weet hoe een knuffel voelde of hoe zijn stem klonk. Op andere momenten kom ik het huis binnen en zie ik in een déjà vu Siebe zitten in de hoek van de bank. Als er een goede grap gemaakt wordt hoor ik zijn bulderende lach met een scherpe opmerking er achter aan, die ik niet kan bedenken maar die hij ongetwijfeld gemaakt zou hebben.

Een echt déjà vu moment was afgelopen maand het eerste concert waarbij ik meespeelde van Lamoraal van Egmont. Het omkleden voor het concert bijvoorbeeld, dat deden we de afgelopen 10 jaar altijd samen. Siebe trok zijn nette pak aan en ik een jurkje, panty en hakken. Siebe was standaard opzoek naar zwarte sokken, toen hij nog thuis woonde jatte hij (net als zijn broers) het liefst die van zijn vader. Tijdens het concert had ik bij elke trombone klank de neiging om even achterom te kijken, dat is automatisme geworden in de laatste 10 jaar maar hij zit er niet meer.
Deze déjà vu momenten zijn pijnlijk want het wordt zó duidelijk dat Siebe er niet bij is en dat het nooit meer wordt zoals het was. Ik heb daardoor amper plezier in het concert gehad en mijn gedachten waren telkens afgeleid. Terwijl het echt een heel leuk concert geweest is, enthousiast publiek en leuke muziek. Het kostte daarna een paar dagen om mijn energie weer terug te vinden.

Gelukkig is de energie weer helemaal terug. Op het werk gaat het goed, multitasken gaat me steeds gemakkelijker af en ik heb plezier in mijn werk. Ook in mijn vrije tijd ben ik rustiger en heb ik meer energie.

Afgelopen jaar
(dit is echt stom toeval want ik bedenk me, nu ik de woorden ‘afgelopen jaar’ op papier zet, dat ik een jaar geleden begonnen ben met deze blog. De datum wist ik niet meer dus ik bekijk tussendoor mijn eerste blog en kijk met verbazing  naar de datum 27-03-2018. Laat het vandaag 27-03-2019 zijn…)
Afgelopen jaar heb ik (hebben we) erg in de openbaarheid geleefd. Ik ben iets minder blogs gaan schrijven en merk dat ik het fijn vind dat sommige dingen meer privé zijn. Het betekent dat ik rustiger ben in mijn hoofd en dat het rustiger is in mijn leven. Maar ik wil wel blijven schrijven want ik heb bedacht dat ik het eerste jaar zonder Siebe op deze manier wil documenteren en compleet wil maken. Wie weet wat ik daar nog mee kan doen later. Het blijkt in ieder geval waardevol voor mezelf om bepaalde periodes terug te kunnen lezen.

Zondag heb ik dus mijn verjaardag gevierd. Geen beladen gevoel maar ontspannen en gezellig met vrienden en familie. Aan het einde van de dag, als iedereen naar huis is, leg ik Tijn in zijn bed. Hij slaapt in een ledikant en wil heel graag nog een knuffel. Dus ik hang ondersteboven over de rand om hem een knuffel en een kus te geven (zie je me hangen…). Hij slaat zijn armpjes om mijn nek en zegt: ‘mama, ik hou van jou en papa ook’. Ik slik en zeg: ‘lieverd, papa en mama houden ook heel veel van jou’. Met tranen in mijn ogen loop ik daarna naar beneden. Klote dat ik dit moment niet meer met Siebe kan delen maar wat ben ik gelukkig met Tijn in mijn leven.

4 gedachten over “Déjà Vu”

  1. Els. Ja zo gaat dat en heel begrijpelijk dat jij het concert anders beleefde je mistte Siebe je maatje je alles maar wel goed dat je gegaan bent langzamerhand ga je ook daar weer van genieten
    Ook fijn dat Tijn zijn Papa nog steeds benoemd moeilijk maar fijn
    Knuffel voor jullie Sylvia

    Like

  2. Op de eerste plaats nog gefeliciteerd met je verjaardag Els. Weer een ontroerende blog moet ik zeggen. Ik hoop dat je gewoon blijft schrijven en ons als je volgers blijft informeren over je wel en wee. Ik denk dat door te schrijven je ook weer dingen los kunt laten en het is later wellicht voor Tijn dankbare en waardevolle informatie is om te kezen. Blijf vooral doen wat je hart je ingeeft.

    Like

  3. Mooie weer geschreven Els kippenvel momenten blijf schrijven en wie weet ga je het nog bundelen als boek voor Tijn
    Sterkte je bent een topper

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s