Bijna waar ik wil zijn

Een punt waar zeker even bij stilgestaan mag worden. Er valt een last van mijn schouders omdat ik de uren heb bereikt die ik graag wil werken en nu probeer ik dat goed in balans te houden met thuis en met Tijn. Er zijn goede en minder goede dagen maar in verhouding gaat het prima.

De afgelopen tijd heb ik weinig blogs geschreven omdat ik vooral bezig was met opbouwen, plannen en af en toe flink stressen omdat ik grenzen opzoek.
Eind januari zat ik bij de bedrijfsarts en hij begon het gesprek als volgt: ‘zo Els, we hebben elkaar begin december voor het laatst gezien. Om het even samen te vatten vertelde je op dat moment dat je 2x 3uur aan het werk was en dat ging goed, je wilde graag uitbreiden maar was nog zoekende naar de manier waarop. Hoe gaat het nu?’ Toen viel ik even stil…  ‘eh, ja…’ antwoordde ik. ‘Sinds deze week ben ik voor 24uur hersteld gemeld, ik werk 3x 8uur’.

Inmiddels werk ik een maand lang 24uur in de week. De eerste weken waren pittig maar ik merk dat het me nu steeds minder energie kost.
Begin januari was ik blij dat de feestdagen en de vakantiedagen voorbij waren. Ik was hard toe aan structuur, rust en regelmaat. Door de snelheid waarmee ik (op eigen verzoek) opgebouwd heb, liep ik uiteraard ook tegen een aantal grenzen aan. Met name het omschakelen in mijn planning/agenda heeft me veel stress opgeleverd. Rond Siebe zijn ziekte hebben we per dag of zelfs per dagdeel geleefd. Na zijn overlijden werd dat verlengd naar per week/ twee weken en nu ga ik dat uitbreiden naar twee maanden vooruitkijken. Dat betekende chaos in mijn hoofd. Want als ik weer volledig ingeroosterd sta dan moet de opvang voor Tijn goed geregeld zijn en er moet ook tijd voor mezelf overblijven om te kunnen ontspannen. Het onregelmatig werken is daarin geen ideale situatie. Met dank aan mijn werkgever en flexibele collega’s heb ik op dit moment een regelmatig rooster wat goed te overzien is, daarin werk ik alleen nog geen nachtdiensten. Op een later moment gaan we kijken hoe ik dit weer kan gaan invullen. Het geeft me rust dat ik nu 24uur werk en voorlopig vind ik dit voldoende. Als Tijn naar de basisschool gaat dan zien we wel of ik wil uitbreiden kwa uren.

’s Nachts en in het weekend is geen kinderdagverblijf open en ben ik afhankelijk van anderen (meestal de opa’s en oma’s). Afhankelijk zijn en Tijn loslaten vind ik moeilijk. Ik voel me snel bezwaard, maar eerlijk is eerlijk als Siebe nog geleefd had dan hadden we ook regelmatig oppas nodig gehad.
Ik ben altijd meer van het plannen geweest dan Siebe maar we bespraken wel alles en ik kreeg dus bevestiging in hoe ik het bedacht had. Die overleg momenten zijn echt een gemis. Doe ik het wel goed op deze manier? Maak ik de goede keuzes? Wat zou Siebe zeggen? Wat is de juiste weg om het voor mezelf en voor Tijn goed te doen? Een echte twijfelkont op dat gebied.
Deze week blijkt dat het voor Tijn ook lastig is om te schakelen. Hij ziet mij minder en gaat veel heen en weer tussen opa’s, oma’s en het kinderdagverblijf. Als ik de afgelopen dagen zeg: ‘mama gaat werken’, dan wordt Tijn intens verdrietig. Gelukkig ben ik nu twee dagen vrij en kan ik mijn aandacht even volledig op hem richten.
Siebe was voor mij een baken van rust en vertrouwen. Hij maakte alles luchtiger en rustiger in mijn hoofd en dat is iets wat ik gigantisch mis.

De tijd breekt aan dat alles een jaar geleden gebeurd is. Zo werkte Siebe vorig jaar op 12 februari zijn laatste dienst en op 19 februari bleek dat de remmers niet meer werkten. Op 1 maart was het diepte punt waar we dachten afscheid te moeten nemen, uiteindelijk duurde dat gelukkig nog drie maanden.
Ik leef heel erg in het nu, dat hebben we altijd gedaan maar toch ben ik in mijn hoofd ook met de momenten van vorig jaar bezig. Meer dan ik had verwacht. Mijn gedachten dwalen nog regelmatig af naar mooie momenten maar ook naar de slechte momenten en dan komt het gevoel van toen helemaal terug. Het is moeilijk uit te leggen maar ik lijk steeds realistischer te zien hoe ziek Siebe de laatste drie maanden geweest is. Ik groeide op dat moment mee met Siebe en met zijn ziekte maar als ik nu foto’s of video’s zie dan denk ik ‘jeetje, wat was je ziek’. Hij bleef altijd kijken naar oplossingen en naar zijn mogelijkheden en dat bewonder ik nog steeds.

Alles bij elkaar is het wel traumatisch te noemen. Twee weken geleden overvielen de gedachten me ’s nachts maar omdat ik graag wilde slapen heb ik het weggedrukt. Twee uur later schrok ik wakker uit een vreselijke horror nachtmerrie waarna ik een uur beneden heb gezeten om de beelden weer uit m’n hoofd te zetten. Dit soort nachten heb ik niet vaak, het betekent dat ik de gedachten dus beter toe kan laten dan wegschuiven. Gelukkig ervaar ik het niet als een last, ik kan het zien als een deel dat bij mij hoort.

Het is een flinke blog geworden en dat mag ook wel na zo’n lange stilte. Het gaat met vallen en opstaan maar al met al ben ik nog steeds trots op de manier waarop we ons staande houden. Samen, en met hulp van de lieve mensen om ons heen!

5 gedachten over “Bijna waar ik wil zijn”

  1. Wat heb ik een bewondering voor jou, wat ben je enorm sterk. Wat fijn dat de naasten zo goed je zoon opvangen als je moet werken. Wat is Siebe trots op jou

    Like

  2. lieve Els en Tijn,
    Jouw blog gelezen wat ben jij gegroeid dan bedoel ik hoe jij het overdenkt en aanpakt.
    Heel knap ontzettend knap.
    Ben trots op jouw.
    dikke kus Tineke

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s