Wat is normaal?

Het is al een mooie tijd geleden dat ik een blog geschreven heb. Met verschillende redenen die het wel waard zijn om op te schrijven.

Ten eerste ben ik in mijn vrije uurtjes (lees: ’s avonds als Tijn slaapt) bezig met het documenteren van alle berichten die we vanaf maart gekregen hebben. Dat zijn gigantisch veel berichten. De meeste komen van Siebe zijn telefoon en de rest komt van mijn telefoon, van de mail of de blog. Het is veel uitzoekwerk omdat de mensen die in juni een bericht gestuurd hebben ook vaak in maart lieve berichten gestuurd hebben. Dat ben ik allemaal aan het teruglezen en verwerken in een document. Ik haal de speciale berichten er uit. De ‘standaard’ korte berichten heb ik er niet in verwerkt. Dat zijn natuurlijk ook hele lieve berichten maar daar hebben we zoveel van gekregen dat het niet te doen is. Het zijn vooral de langere, persoonlijke berichten die ik verwerkt heb. De berichten die Siebe ontvangen heeft na aanleiding van zijn boek dat uitkwam of mensen die een herinnering delen en vertellen wat hij persoonlijk voor ze betekend heeft. Om een indruk te geven: het zijn nu 53 word pagina’s en ik ben nog niet klaar. Mijn plan is om hier een mooi boekje van te maken zodat mensen daar eens doorheen kunnen bladeren. De woorden zijn te mooi om er niets mee te doen…

Ten tweede doe ik erg mijn best om terug te keren in het ‘normale’ leven. Wat is normaal? Een leven met kanker is voor ons vijf jaar lang ‘normaal’ geweest. Eigenlijk weet ik niet goed meer wat een normaal leven of een normaal ritme is, inclusief werk.
Afgelopen week heb ik maandag en dinsdag vijf uur gewerkt (nieuwe collega’s ingewerkt dus intensieve dagen) en donderdag een hele scholingsdag gehad. Voor de meeste mensen is dit een normale week… Gek idee dat ik mega trots ben op iets dat anderen elke week doen. Het voelt goed en ik heb het volgehouden. De concentratie is terug en dat is heel fijn om te merken. Tijn is buiten het kinderdagverblijf om gewoon bij mij geweest. Gelukkig kon ik ’s avonds aanschuiven bij ouders of schoonouders, daar maak ik nog heel graag gebruik van maar verder is het me allemaal gelukt! Op naar volgende week.

Met Tijn gaat het heel goed. Hij begint de laatste weken steeds vaker over papa. Vorige week praatte hij tegen de eendjes in het water: ‘Hallo eendjes, ik ben aan het lopen met mama en papa is heel ziek en ik heb een broodje smeerkaas gegeten’.
Ik vond dat wel bijzonder omdat we het die dag nog niet over Siebe hadden gepraat, blijkbaar zit het wel in zijn hoofd. En zijn zieke papa is in die zin net zo belangrijk als zijn broodje smeerkaas :-). Twee dagen terug liepen we ’s morgens naar beneden om te gaan ontbijten toen zei hij heel overtuigend: ‘papa is wel beneden, jawel hoor’. ‘Nee lieverd, papa komt niet meer terug’ zeg ik dan, ‘weet je nog waar papa is?’ ‘Ja’ zegt Tijn, ‘papa is in de hemel’. Beneden aangekomen keek hij toch even zoekend de kamer rond om zijn eigen conclusie te trekken ‘papa is er niet, mag ik een broodje appelstroop?’.

Er is een boekje uitgekomen in december wat aan kinderen een mooie uitleg geeft over wat doodgaan is. Ik vind het een echte aanrader. Samen met Tijn heb ik het boekje nu een keer gelezen en ik heb er zelf bij verteld over zijn papa. Zo probeer ik het op een speelse manier te benoemen zonder dat het beladen wordt.

img_0423  img_0424img_0429 img_0430 img_0431

5 gedachten over “Wat is normaal?”

  1. Goed bezig Els, Doodgaan is een moeilijk onderwerp en al helemaal als je dit moet uitleggen aan een peuter. Toch is het goed om hier duidelijk en helder over te zijn. Tijn snapt misschien niet altijd wat er aan de hand is, maar emoties voelt hij haarfijn aan. Mooi zo’n boekje erbij …. knuf van ons 😘😘

    Like

  2. Els
    Wat voor jou goed voeld is normaal
    Er is geen regel voor rouwen en het leven weer oppakken
    Iedereen moet dat voor zichzelf uitvinden en dat is een weg met vallen en opstaan
    En van wat je ons laat mee lezen gaat het je lukken 💋

    Like

  3. Wat mooi te horen dat het boek zo goed is ontvangen! Daar hebben we t voor gemaakt!
    Heel veel sterkte!
    Groet Karen Vleugel

    Ps: kreeg de link via een vriendin, wiens zoon bij Martin op trompetles zit

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s