Een half jaar zonder Siebe

Er is vandaag precies een half jaar voorbij sinds Siebe overleden is.
Bij toeval begin ik deze week met 3x 4uur werken in de week. Een half jaar verder en ik kan (eindelijk of alweer?) halve dagen werken. Het gemis is een deel van mij geworden, het wordt minder overweldigend, al is het altijd aanwezig.

Wat moet ik er nog meer over zeggen? De meeste ups en downs heb ik al beschreven. Ik had niet verwacht dat vandaag een moeilijke dag zou zijn. Ik heb hoofdpijn en heel slecht geslapen. Niet verdrietig maar juist leeg en moe. Terwijl ik vorige week in een lekkere flow zat. Alles geregeld om weer drie halve dagen te werken en ik heb daar echt zin in. Het voelt als een goede stap vooruit en dan komt er weer een dag als deze. Accepteren en daarna weer verder gaan, dat werkt het beste bij mij.

Als ik terug denk aan een half jaar geleden, de eerste weken zonder Siebe, dan is het een roes in mijn herinnering. Een waas waar ik niet goed doorheen kan kijken. Het is dat alles opgeschreven is. Volgens mijn agenda holde ik van de ene naar de andere afspraak en ondertussen zorgde ik voor Tijn maar als je me zou vertellen dat ik twee maanden onder een deken op de bank heb gezeten dan zou ik het ook geloven. Heel raar hoe het brein werkt.

Eigenlijk ben ik vooral blij dat dit eerste half jaar achter de rug is. Tijn is mijn drijfveer geweest om zo stabiel mogelijk te blijven en dat is gelukt. Ondanks alles zijn er geen hiaten in zijn ontwikkeling en is hij een vrolijk en stabiel kind. Ik zorg ervoor dat Tijn elke avond met een lach gaat slapen en hij wordt elke ochtend met een lach weer wakker. We hebben veel hulp van ouders, schoonouders en lieve vrienden als ik een moment nodig heb om op te laden. Daar ben ik ze heel dankbaar voor. Ik ben trots op hoe zij zich afgelopen half jaar staande hebben gehouden. Mensen noemen mij een sterke vrouw maar ik heb ook hele sterke mensen om mij heen!

Vorig jaar op deze dag sneeuwde het en heb ik deze mooie foto gemaakt van Siebe en Tijn. Op zijn werk werd hij gekscherend ‘Sneeuwittebrood’ genoemd. Dat klopt wel op deze foto want Siebe zijn haren zijn net zo wit als de sneeuw.  We kijken nog steeds met veel plezier filmpjes terug. Als ik vraag aan Tijn: ‘wie is de liefste?’ dan antwoordt hij: ‘Papa!’  Daar ben ik het volledig mee eens.

img_6092

6 gedachten over “Een half jaar zonder Siebe”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s