Gewenning

Opeens zijn er drie weken voorbij zonder dat ik een blog geschreven heb. Dat betekent dat het goed met me gaat. Er komt eindelijk meer regelmaat en rust in de dagen. Dat schrijf ik vaker en ik meen het ook altijd maar ik merk verschil tussen hoe het nu gaat en hoe het twee/drie maanden geleden was. Ik raak gewend aan mijn leven, dat klinkt gek maar zo voelt het. Alsof ik het opnieuw moet leren, zonder Siebe.

Op mijn werk maak ik echt stappen vooruit. Sinds twee weken neem ik weer 112 meldingen aan. Ik reed op een ochtend naar mijn werk en ik had er opeens zin in. Een goed teken want ik heb de laatste maanden vaak getwijfeld of ik de stap nog zou durven nemen. Het idee van de 112 meldingen vloog me aan. Niet weten wat je opneemt, het kan verschillen van iemand die flauwvalt tot een ernstig ongeluk of een reanimatie. Die onvoorspelbaarheid vond ik altijd heerlijk maar de afgelopen maanden kreeg ik er vooral stress van. Opeens was dat gevoel over en kreeg ik er weer zin in. De eerste meldingen waren spannend maar tot mijn verbazing pakte ik alles snel weer op. In overleg met mijn teamleidster hou ik mijn eigen tempo aan en ga ik de komende weken ook langzaam in uren proberen op te bouwen. Er staat nog steeds geen druk achter. Ik ben zo dankbaar voor alle ruimte die ik krijg.

In de afgelopen weken zijn een paar ‘eerste’ momenten geweest. Ons familieweekend, voor het eerst zonder Siebe. Afgelopen weekend gaf Lamoraal van Egmont een groot concert, een van de eerste keren zonder Siebe. Hij wordt ook gemist door anderen op die momenten. Er zijn goede vervangers op de trombone maar toch mis je zijn unieke klank in het orkest (of boven het orkest uit). Veel mensen spraken me aan. De vraag: ‘vind je het gek of moeilijk om hier zonder Siebe te zijn?’ heb ik veel gehoord. Dat vind ik niet, ik raak er namelijk aan gewend. Het is inmiddels 5 maanden geleden en ik mis Siebe al 5 maanden lang elke dag. Maar ik snap zeker dat het voor mensen op zo’n moment beladen of confronterend is, confronterender dan voor mij.
Het is fijn om weer te kunnen genieten van een concert en te merken dat mijn energie terugkomt. Dat ik een heel familieweekend (met 45 mensen, van vrijdag t/m zondag) vol kan houden en dat ik de maandag erna zelfs kan werken. Er zijn momenten geweest dat ik dacht dat het niet meer zou kunnen, ik wist soms niet waar ik de energie vandaan moest halen. Achteraf voelt het alsof ik me de eerste maanden voort gesleept heb met Tijn aan de hand. Het gekke is dat ik daar achteraf zo naar kijk terwijl het op dat moment niet zo voelde.

Ik hoop van harte dat deze lijn zich doorzet. Er komen wel gekke maanden aan met sinterklaas en kerst maar daar ga ik ongetwijfeld meer over schrijven komende periode. Ik ben lekker aan het genieten van Tijn zijn peuterpraat. Gister zei hij: ‘ mama, naar de dokter?’ Ik: ‘Nee toch, waarom moet je naar de dokter?’  Zegt hij heel wijs: ‘ik heb vieze handjes’. Dat is toch heerlijk.
We liepen in de winkel en ik zei tegen Tijn: ‘nog even voor mama langs de chardonnay’. Hoor ik vanuit de kinderwagen: ‘Chardoja’. Ik lig in een deuk om zijn ontwikkeling, al zitten we ook vaak in strijd vanwege de ‘NEE’ fase. Tijn wees van de week naar een doos met boeken en hij zegt: ‘allemaal papa’s’. ‘Zo is het Tijn. Wie heeft er nou 50 papa’s in een doos?!’ 🙂

7 gedachten over “Gewenning”

  1. Els wat fijn dat het steeds beter met je gaat
    en dat je je werk weer hebt opgepakt.
    Mooi ook dat je je eigen tempo mag bepalen
    Lieve groetjes Vinnie😍

    Like

  2. Hai Els fijn dat het goed gaat met jou en Tijn.
    Heel knap hoe jij dit doet in jouw eigen tempo.
    En ook fijn dat jij nog steeds de ruimte krijgt van jouw baas.
    Maar jij bent ook een kanjer.
    Knuffel Tineke.

    Like

  3. Lieve Els! Net met opa jou laatste blog gelezen en ook al zeg ik het vaak: Je bent onze ster en je straalt weer – – en dat is knap van jou en heel erg goed voor Tijn! Ook wij vinden zijn peuterpraat geweldig! Hij kan heel veel en dat komt ook, door dat je hem met consequente hand begeleid en dat je altijd met hem praat en zingt. Hij is een super- mooi mannetje en hij zingt en praat om het leven! Van wie zal hij dat wel hebben? Natuurlijk van jullie alle beiden, maar wij zien ook veel van Siebe in hem! Geweldig dat je hem hebt, – dat het goed met jullie beiden gaat en dat je weer zin hebt in het leven en het werken! Zo kennen wij onze lieve, flinke, dappere en mooie Els weer

    Like

  4. Wat knap, hoe je alles op jouw manier doet! Bewondering hiervoor! Je bent een voorbeeld voor velen. Bedankt voor al je blogs die je deelt.
    Het boek over Siebe ontroerd mij met hier en daar humor erin maakt t bijzonder om te lezen wat jullie hebben doorstaan samen. Liefs❤

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s