Slaap lekker (of niet)

‘Mijn hart ligt in duizend stukken, maar het is goed zo’. Met die zin eindigde ik mijn woorden op de uitvaart. (In: Mijn woorden voor Siebe)
Mijn hart ligt nog steeds in duizend stukken. Ik heb mijn leven, de regelmaat, weer redelijk opgepakt. Het gaat goed met Tijn en in praktische zin gaat het met mij ook goed. Maar het gemis is nog op elk moment aanwezig.

De eerste weken deed het zeer, ieder moment van de dag. Gelukkig wordt die pijn minder maar het gemis blijft aanwezig.  Ik mis een deel van mezelf, iets wat ik ook voorspelde in mijn woordje op de uitvaart. Het blijkt echt zo te zijn. Ik mis mezelf, de persoon die ik ben in bijzijn van Siebe. Hij maakte me compleet en toverde altijd een lach op mijn gezicht. Het veilige gevoel als hij in mijn buurt was. De gezelligheid die Siebe meebracht, thuis maar eigenlijk overal waar hij binnen stapte. De geintjes, het knuffelen en het stoeien met Tijn maar ook het consequente in de opvoeding, allemaal factoren die ik ontzettend mis. Bovenal mis ik de mogelijkheid om na een lange dag even tegen hem aan te leunen.

Soms is er een avond dat ik niet in slaap val. Dan lig ik maar te malen en te draaien. Er is geen stop op te zetten. ‘Laat het maar gebeuren’ denk ik dan.
Vanavond is zo’n avond, ik stap uit bed rond middernacht. Gadverdamme, al die gedachtes. Ik ga beneden zitten en pak een borrel. Likeur 43, ik hou ervan. Tijn ligt al lang te slapen. Het spookt door m’n hoofd: ‘morgen is hij weer wakker om 6:30… Hier heb ik geen tijd voor, ik moet slapen’. Hoe harder ik daaraan denk, hoe langer ik wakker lig.
‘Ik kan een temazepam innemen’ denk ik bij mezelf. ‘Of een oxazepam, dat werkt nog beter’. Maar een psychiater die ik hoorde spreken tijdens een lezing zei laatst dat medicijnen de echte ‘rouw’ onderdrukken. Hij zei: ‘dit is normaal, gedachten horen bij het verwerkingsproces en daar hoef je geen medicijnen voor te slikken. Je moet het doorstaan om verder te komen’. Ik luister naar de psychiater en laat het vanavond maar gebeuren. Tijn gaat morgen naar het kinderdagverblijf. Als ik hem weggebracht heb kan ik nog de hele dag in bed liggen als dat nodig is.

Inmiddels ben ik toe aan de tweede borrel en ik zet gelijk een muziekje op. Heerlijk, nippend aan de likeur luister ik naar liedjes die voorbij komen. Overal een mooie (vaak net niet passende) tekst bij en veel gedachten en herinneringen die boven komen.

Mijn gedachten gaan echt van hot naar her. Soms schiet het beeld van de euthanasie door mijn hoofd of flarden van de week van de uitvaart. Terwijl ik het volgende moment denk aan de momenten dat we gezellig aan tafel zaten te eten of een weekend weg gingen met Tijn. Het ene moment is hij in mijn gedachten heel erg afgevallen en ziek en het volgende moment is het de stralende goed uitziende man die hij was totdat die verrekte kanker om zich heen greep.

Het hoort allemaal bij het proces waar ik nog steeds midden in zit.
Morgenochtend sta ik weer vol goede moed op met Tijn, want het laatste wat hij zal merken is dat ik slecht geslapen heb. Ons mannetje heeft alle stabiliteit verdiend die nodig is om zich zo goed mogelijk te voelen en te ontwikkelen. En wat ben ik blij met de opa’s en oma’s en het kinderdagverblijf, dan kan ik de zorg en verantwoording even een dag uit handen geven als dat nodig is.

Gelukkig beperken deze avonden zich tot een enkele keer. Over het algemeen slaap ik prima, inmiddels ook zonder medicijnen.
Tot zover deze blog. Na twee borrels ‘moet’ ik nu gaan slapen want het is al 1:00… Welterusten!

Update om 6:30: ‘Mama, deur open, Tijn is wakker. Mama?’ Gelukkig heb ik de rest van de nacht als een blok geslapen. Tijn is vrolijk en hij komt gezellig bij me liggen voordat we een broodje gaan eten.

7 gedachten over “Slaap lekker (of niet)”

  1. Lieve knuf van ons Els …. ja zo’n avond/nacht hoort ook bij rouw … Omarm het leven zoals het komt, je doet het al zo dapper en goed. 😘😘

    Like

  2. Lieve Els ja het is niet fijn om niet te kunnen slapen.
    Liggen malen vreugde en verdriet door elkaar het rouw proces is niet makkelijk, je moet het groten deels alleen doen.
    Gelukkig schrijf jij in jouw blog laat ons deel uit maken van jou gedachten en gevoelens.
    Dan kunnen wij op onze manier jou een beetje tot steun zijn.
    Jij doet het zo goed en zo knap wees trots op jezelf jij bent de kanjer hier in jouw eigen verhaal.
    Dikke knuffel Tineke

    Like

  3. Trots op jou!
    Jouw beste medicijn is Tijn.
    Ookal is het opvoeden intensief, hij geeft je redenen om door te gaan.
    Ik vind het prachtig hoe jij dit allemaal verwoord. Ik hoop dat het je helpt om met deze leegte om te gaan.
    Heel veel sterkte en goede nachten gewenst.

    Groetjes van Linda Reekers (ex collega Siebe Prins Hendrik Stichting)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s