Stap voor stap

Deze week doe ik weer een stapje vooruit in energie, na het dipje van vorige week.
Twee keer twee uur gewerkt… Het is een eerste stap richting de 28uur per week waar ik naartoe wil. Als ik het hardop zeg dan valt het tegen. Deze week vier uur gewerkt, dat stelt toch niks voor…
De bedrijfsarts zegt: ‘Els, je denkt te groot. Je moet het vergelijken met een elastiek. Als je vast zit aan de muur en je stapt kleine stapjes vooruit met een elastiek dan rekt het mee. Als je een grote sprong maakt dan word je keihard teruggetrokken naar de muur.’ De metaforen vliegen om m’n oren maar ik snap wel wat hij zegt.

Mijn coach vergelijkt ons proces met een bergbeklimming. Samen met Siebe heb ik de top bereikt en nu ben ik alleen aan het afdalen, gelukkig met hulp van alle kanten. Ook met afdalen geldt, blijf rustig lopen want als je rent dan val je. Met mijn coach heb ik het wel vaker over deze metafoor gehad en deze week begon de bedrijfsarts er ook over. ‘Els, dit proces is een bergbeklimming naar de top’ zei hij. Waarop ik antwoordde: ‘mijn coach zegt dat ik al aan het afdalen ben’.
Achja, hoe je het zegt maakt eigenlijk niet uit want het komt op hetzelfde neer.

Het ongeluk in Oss (ja, ik begin er ook even over) heeft veel impact gehad. Ik heb de hele dag met een knoop in m’n maag gelopen en eigenlijk is die knoop er nog steeds. Wat een drama. En wat een heisa er omheen, iedereen op internet heeft een mening… De ouders van de kinderen, het gezin van de begeleidster, de machinist, conducteur, alle hulpverleners en zoveel meer betrokkenen. Alleen maar slachtoffers, want laten we vooropstellen dat niemand dit gewild heeft.
Ik betrek het natuurlijk meteen op Tijn. Hij gaat twee keer in de week naar het kinderdagverblijf en hij vindt de stint (de bakfiets) het leukste uitje van de dag. Ze gaan naar de geitjes, naar de treinen kijken of gewoon lekker naar een speeltuintje. Onderweg zien ze bussen, vrachtwagens, brandweerauto’s en trekkers. Tijn vertelt er altijd enthousiast over als ik hem ophaal.

Het plotselinge verlies heeft me ook aan het denken gezet. Naast deze kinderen die zo plotseling overleden zijn is deze week ook de man van een collega plotseling overleden. Het is zo een ander proces dan het traject dat Siebe en ik hebben gehad voordat hij overleed. Het is absoluut niet met elkaar te vergelijken. Het een is ook zeker niet erger dan het ander. Afschuwelijk dat mensen zo abrupt weggerukt kunnen worden.
Het maakt me dankbaar voor wat ik met Siebe allemaal heb kunnen bespreken, hoe we het ziekteproces hebben kunnen afronden samen. We hebben genoten van alles om ons heen en ons niet druk gemaakt om futiliteiten. Ik weet nog goed dat we een brief kregen van de belasting terwijl we net een slechte uitslag hadden gehad. Of we even 700 euro wilden overmaken. Zonder enige moeite hebben we het geld overgemaakt, het kon ons geen moer schelen.

Deze ochtend heb ik ‘vrij’. Het is heerlijk om elke ochtend met Tijn wakker te worden maar het is ook lekker om dat deze ochtend in mijn eigen tempo te doen (lees: om 11:00 in plaats van 6:30). Alle tijd om (warme) koffie te drinken en een blog te schrijven. En als ik vanmiddag Tijn weer zie dan krijgt hij een paar extra dikke knuffels!

2 gedachten over “Stap voor stap”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s