Tekst bij artikel

Hierbij de tekst van het artikel in het Noordhollands Dagblad afgelopen zaterdag. Voor sommigen was het erg moeilijk te lezen, vandaar dat ik het ook op deze manier deel. Voor de trouwe lezers staan er geen onbekende dingen in maar het is een mooie samenvatting van de afgelopen periode, door de ogen van een journalist. Het is geschreven door Arie Bergwerff.

Els van der Kruk was 17 jaar toen ze Siebe Wittebrood leerde kennen. Toen ze vijf jaar een relatie hadden, in 2013, werd hij ziek: een zeldzame soort van kanker, die wereldwijd nauwelijks geregistreerd staat. Ze trouwden twee jaar later en er kwam een zoontje, Tijn. De kanker liet Siebe echter niet met rust: hij overleed op 11 juni, pas 29 jaar oud.

Aanhef:
Ze zegt het met iets van ongeloof in haar stem: ,,Ik ben 27 jaar en ik ben weduwe. Dat hoor je pas te worden rond je tachtigste!’’ Els Wittebrood- van der Kruk vertelt over haar grote liefde Siebe, over de moeilijke laatste maanden en over zijn dood op 11 juni. ,,Ik heb het verdriet geaccepteerd. Ik laat het toe, huil tien minuten en ga dan weer door. Verder blijf ik zo positief mogelijk, want we hebben 10 prachtige jaren samen gehad.’’

Tekst:
Begin 2016 zaten we aan dezelfde eettafel in het huis in de Stad van de Zon in Heerhugowaard. Een trotse Siebe, met voor zich op tafel zijn in eigen beheer uitgegeven boek ’Slanker door kanker’, vertelde open en met de nodige zelfspot over zijn ziekte. Een beer van een vent met allervriendelijkste ogen. In de hoek stond de box klaar want Els was in verwachting.

Nu zit Els er. Op tafel ligt de geactualiseerde en aangevulde uitgave van ’Slanker door kanker’, met een witharige Siebe op de voorkant. De box in de hoek is vervangen door een speelkleed vol kinderspulletjes. Tijn is een ochtendje met oma mee.

Behandeling
,,Een maand na de bruiloft in 2015 bleek dat de tumor weer gegroeid was. Omdat het een zeldzame soort was, lag er geen speciale behandeling klaar. Het was vooral uitproberen voor de artsen.’’ Er volgden bestralingen en in diezelfde periode verhuisden de twee naar Heerhugowaard. Een maand later bleek Els zwanger. ,,Het was een achtbaan van blijdschap en verdriet.’’

In oktober 2016 bleek dat genezing voor Siebe niet meer mogelijk was. ,,De chemotherapie was zo zwaar dat hij er niet meer mee verder wilde. ’Ik moet dat spul niet meer’, zei hij. Siebe heeft gekozen voor kwaliteit, hij slikte daarna continu remmers.’’

In maart 2017 was de tumor weer gegroeid. Zijn haar werd wit van de medicijnen. In mei 2017 bleek echter dat de remmers hun werk deden. ,,Daar hadden we geen rekening mee gehouden, we waren er heel gelukkig mee! We kregen een jaar extra! Siebe werkte 32 uur per week als ambulancechauffeur. We hebben in die tijd veel leuke dingen gedaan, zijn weekeindjes op pad geweest. We hebben echt kunnen genieten. Thuiszitten was niks voor hem.’’

De terugkerende controles bleven spannend. ,,Je druk maken, dat kost alleen maar energie. We probeerden te wachten op de uitslagen. Dat is goed gelukt. We hebben de zorgen losgelaten. Je moet het doen met de info die je hebt.’’

Vermoeid
In februari 2018 was Siebe erg vermoeid. Het werk werd te zwaar voor hem en hij had veel pijnklachten. Op 12 februari belandde hij volledig in de ziektewet. ,,Op 19 februari hoorden we dat de tumor explosief aan het groeien was. Begin maart belandde hij in het VU-ziekenhuis. We hebben er toen echt rekening mee gehouden dat hij snel zou overlijden.’’

Toch slaagden de artsen erin om de pijn onder controle te krijgen. ,,Siebe moest er veel medicijnen voor slikken. Hij knapte op, mocht weer naar huis en dat hadden we eerlijk gezegd niet meer verwacht. Eigenlijk hadden we al afscheid genomen.’’

April werd echter een goede maand. Het bed in de huiskamer verdween weer. Siebe gebruikte de energie die hij nog had voor Tijn. ,,De omslag was fijn maar ook lastig. Je weet dat het aan het groeien is, dat het moment van afscheid nemen nog een keer komt.’’

Begin mei was het omslagpunt. ,,We gingen een nachtje weg, maar Siebe was zo moe dat we zijn teruggegaan. Daarna is het heel hard gegaan. Hij kreeg een bloedtransfusie en er werd een drain geplaatst, die liters vocht verwijderde. Siebe sliep ’s middags soms vijf uur, heel diep. Er kwam thuiszorg, er werd via de drain elke dag vocht verwijderd. Hij beperkte zich tot aardbeien, Taksi en kwark.

’Het is klaar’, zei Siebe. ’Ik wil het niet meer afwachten’. Vanaf maart waren we al bezig met nadenken over euthanasie. Siebe nam het besluit en ik sta daar volledig achter. We hadden samen zo veel meegemaakt en we waren alleen maar sterker geworden.’’ Op 4 juni werd alles opgestart en op 11 juni volgde de euthanasie. ,,We leefden er naartoe, de dagen werden gevuld met zorgen voor Siebe en voor Tijn. Er was zo veel rust die week. We hebben mooie gesprekken gehad, veel gehuild en ook veel gelachen. Veel lieve berichten gekregen van mensen om ons heen die wisten wat er stond te gebeuren. Siebe voelde zich vereerd dat hij ze kon lezen. We hebben alles eruit kunnen halen en daar ben ik trots op.’’

Na de euthanasie volgde een bizarre week. ,,We waren de hele week met zijn tweeën geweest, opeens stond het hele huis vol. Er moest een kaart komen, er moest van alles geregeld worden, dat overviel me wel. Je hebt geen tijd om het moment van de euthanasie te verwerken. Dat is toch het allerheftigste moment. Het is ook de eerste gebeurtenis die ik alleen moet verwerken.’’

Afscheid
Er volgde een mooi afscheid. ,,Bij de condoleance waren 1000 man aanwezig, bij de uitvaart 500’’, vertelt Els. ,,Je ligt qua verwerking een stap voor op de mensen in je omgeving. De euthanasie kwam voor ons niet uit de lucht vallen, het was een logisch gevolg. Voor de omgeving is het opeens definitief. Hun verdriet krijg je te zien bij de condoleance. Ik was tijdens de condoleance heel ontspannen.’’

,,Hoeveel mensen ik ook om me heen heb, ik kom alleen thuis en stap alleen in bed. Voor de uitvaart ben ik naar mijn ouders gegaan. De dag erna ben ik met Tijn naar huis gegaan. Je moet er doorheen, je kunt er beter vol in, je moet het niet uitstellen. De eerste weken waren heel zwaar. ’s Avonds is het huis heel erg leeg. Siebe is er niet meer en Tijn ligt op bed. Naar bed gaan, de lichten uitdoen, dat is een moeilijk moment. Na de uitvaart heb ik besloten om onder de mensen te blijven, om te voorkomen dat de muren op je af komen.’’

,,Ik kom wel steeds meer bij mezelf uit. De stress gaat uit mijn lichaam. Ik had veel last van mijn ogen en van eczeem. Dat bleek een stressreactie, het was de vermoeidheid. Ik heb minder jeuk, mijn zicht is weer beter. Je bent tijdens zo’n ziekteproces voortdurend in staat van paraatheid. Zodra er iets met Siebe was schoot je overeind. Wat de vermoeidheid betreft: soms gaat het goed, soms ook niet. Gisteren had ik een slechte dag, dan lig ik ’s middags zo maar drie uur te slapen. Als ik moe ben, heb ik meer last van het gemis. Af en toe ga ik naar mijn werk. Er is daar veel begrip, ik ben blij met alle ruimte die ik krijg.’’

Blog
Ze is blij dat ze in die moeilijke maand maart besloot om een blog te gaan bijhouden. ,,Er gebeurt zoveel. Schrijven helpt dan om het vast te leggen. Ik schrijf om te ordenen. Als ik het op papier zet, kan ik het verder opbergen en hoef ik er niet continu aan te denken. Ervaring met taal had ik wel al. Siebe schreef in spreektaal, ik heb zijn boek geredigeerd voordat het naar de redacteur ging. Ik schrijf dus maar door, nu.’’

,,Tijn is leidend in het rouwproces, ik volg hem in zijn gedrag. Siebe en ik hebben hem altijd overal bij betrokken. Met veel dingen kan hij nog niets, hij is 2 jaar, hè. Hij is zo vrolijk, zo onwetend, hij zorgt voor ontspanning. Na de dood van Siebe ben ik met Tijn bij hem wezen kijken. ‘Papa is wit, papa is koud’, zei hij en een minuut later zat hij weer te spelen op zijn kleed. Tijn vraagt af en toe naar Siebe, hij zoekt zijn vader. Ik heb gelukkig veel filmpjes met Siebe erop. ’Papa kijken’, zegt hij soms en dan bekijken we zo’n filmpje.’’

Het boek ’Slanker door kanker’ ligt ondertussen in alle winkels. Het is uitgegeven door Water, de uitgeverij van psychiater Bram Bakker. ,,Siebe heeft het nog in handen gehad. De opbrengst van het boek is een spaarcentje voor Tijn. Zo leeft Siebe toch nog met ons mee.’’

Els, tot slot: ,,Siebe is 29 jaar geworden, dat is absoluut veel te jong. Ik heb er altijd rekening mee gehouden dat dit zou kunnen gebeuren. Ik mis hem, we vulden elkaar altijd aan. Ik mis hem bij de opvoeding van Tijn. Die wilde op een avond slapen zonder speen. Ik zat beneden te wachten tot hij zich bedacht had. Maar hij viel in slaap. Kijk, ik heb genoeg mensen om me heen met wie ik dit kan delen maar zoiets wil ik juist met Siebe delen. Dan ben je wel even erg alleen.’’

5 gedachten over “Tekst bij artikel”

  1. Prachtige samenvatting van heel intense jaren! Goed verteld en goed samengevat door de journalist zonder er een tranentrekkend verhaal van te maken (dat is het toch al), dus met respect naar jou nu en jou en Siebe toe.

    Like

  2. Op afstand heb ik het meegemaakt ., maar als ik dit lees zit ik met de tranen in mijn ogen..Veel bewondering heb ik voor jou en je zoontje.Voor de toekomst wens ik jullie het allerbeste en veel sterkte toe.En doe de hartelijke groeten aan je moeder.

    Like

  3. Hoi Els, Met liefde jou blog gelezen. Zo ver van afstand met km en zo dicht bij met lezen van jou blog. Wat kun jij het allemaal (voorheen Siebe) mooi verwoorden wat jullie denken en beleven. Ik heb veel bewondering voor jullie! Geef jij ook een boek uit? Ik denk dat er zeker behoefte aan is. Hoe je omgaat als Partner /mantel verzorger van Siebe en hoe je alles beleeft hebt. Hoe jij de draad op pakt. Nogmaals ik heb bewondering voor jou en je fam.

    Like

  4. Dank je wel voor het delen. Grote bewondering voor jou en ook voor Siebe.
    Er is zijn geen regels of aanwijzingen hoe je om moet gaan met het verwerken van het grote verlies van Siebe. Ik denk dat jouw verhaal een steun kan zijn voor velen die soortgelijk hebben meegemaakt.
    Veel liefs.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s