Langzaam aan het werk

De hectiek raakt langzamerhand achter me. Tijd om na te denken over alles wat er gebeurd is. Ik denk heel veel terug aan afgelopen maanden en kom steeds tot de conclusie dat de beslissingen die we genomen hebben juist zijn geweest. Het bloggen heeft me geholpen om van me af te schrijven en het helpt me nu om terug te kijken naar wat op welk moment gebeurd is, in mijn hoofd is het namelijk een wir-war aan gebeurtenissen. Ik blog steeds minder omdat ik weinig heftigs te melden heb. Alle onderwerpen waar ik over geschreven heb zijn vrij heftig geweest en als ik nu iets schrijf dan valt het in het niet bij alles wat er gebeurd is.

Afgelopen week heb ik twee keer gewerkt. Het was maar twee uur per keer maar het begin is er! De eerste telefoonlijnen zijn weer aangenomen. Ik ben begonnen met de aanvragen voor besteld vervoer via de huisartsen en ziekenhuizen. 112 meldingen wacht ik nog even mee om het rustig op te bouwen. Ik moet graven naar mijn kennis en de handigheid in het systeem. Dat deel van mijn hersenen heb ik duidelijk een half jaar lang niet gebruikt.
In mijn werk zou je verwachten dat de 112 meldingen het heftigst zijn. In veel gevallen is dat ook zo maar ik heb gemerkt dat de meest simpele lijn al confronterend kan zijn. Zo kreeg ik namelijk een aanvraag van een arts via de levenseinde kliniek, hij wilde een vooraankondiging doen voor euthanasie bij de schouwarts. De meldkamer is daar een schakel in want de schouwarts is niet rechtstreeks te bereiken. We alarmeren zodat hij terug kan bellen. De schouwarts die ik vervolgens aan de lijn had heeft de schouw bij Siebe ook uitgevoerd en dat kwam wel even binnen.
Zo zullen er ongetwijfeld meer momenten komen die confronterend zijn. Ik laat het op me af komen en probeer het zo goed mogelijk op te vangen. Gelukkig kan ik er goed over praten met collega’s en mensen om mij heen.

Oja, ik heb goed nieuws gekregen! Een aantal van jullie zijn wel op de hoogte van de oogproblemen die ik afgelopen twee jaar heb gehad. Mijn zicht ging erg achteruit en ik heb veel last van allergische reacties wat mijn hoornvlies aangetast heeft. Hier zou ik een ingreep voor moeten ondergaan (in maart al) maar dat is twee keer niet doorgegaan vanwege de thuissituatie. Nu ben ik doorverwezen naar Zaandam omdat mijn oogarts in het WFG gestopt is. Mijn nieuwe oogarts heeft gister verschillende onderzoeken gedaan en mijn zicht blijkt een stuk beter dan een paar maanden geleden. Doordat mijn ogen droog zijn is het moeilijk te meten. Ik denk ook dat een groot deel van de klachten stress en vermoeidheid zijn geweest. In plaats van een ingreep aan mijn hoornvlies kan ik nu speciale lenzen krijgen. Daardoor wordt mijn zicht een stuk beter en mijn hoornvlies wordt beschermd. Vandaag zijn de lenzen aangemeten dus over twee weken kan ik jullie weer haarscherp zien!

Ik baal dat ik dit goede nieuws niet meer aan Siebe kan vertellen. In de toekomst zullen er veel van dit soort momenten zijn. Dat ik niets meer kan delen met Siebe geeft een pijnlijk randje aan alle blijdschap en trots. Ik kijk met een goed gevoel terug op de afgelopen maanden. Ik ben trots op hoe we het hebben gedragen met z’n allen. Trots op Siebe, op mezelf, op Tijn, op m’n schoonouders en ouders en natuurlijk op veel meer mensen om ons heen. Want de hoeveelheid steun die we krijgen blijft bijzonder en heel waardevol! En ik weet zeker dat Siebe daar hetzelfde over zou denken.

3 gedachten over “Langzaam aan het werk”

  1. Vooral blijven schrijven Els, ook al heb je niks heftigs meer te melden, ook in het goede nieuws omtrent jouw en Tijn zijn we zeker geintresseerd. Je hebt bij al je volgers wel een heel speciaal plekje in hun hart gekregen, tenminste dat stel ik mezelf zo voor, als ik lees wat je allemaal te verwerken hebt gehad en wellicht nog door moet maken.
    Wij hopen door je verhalen te blijven lezen, een uitlaatklep, luisterend oor en in zeker mate tot steun te kunnen zijn.
    Nog steeds “petje af” voor hoe je nu samen met Tijn in het leven van alle dag staat.

    Like

  2. Ja Els zoals Sjaak al schreef blijf schrijven.
    Wij zijn geïnteresseerd in jouw jullie en de manier waarop jij het verwoord en beleeft.
    Het luisteren oor zijn en af en toe schrijvend ook een beetje jouw een steuntje geven.
    Inmiddels heb jij een indrukwekkende blog familie erbij gekregen en het maakt niet uit wat jij schrijft wij zijn geïnteresseerd.
    En willen jou en Tijn met alle liefde dat extra steuntje geven.
    Dikke knuffel Tineke

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s