Na twee maanden

Na twee maanden kan ik best zeggen dat het goed met me gaat. Ondanks alles ben ik zeker niet ongelukkig en heb ik mijn leven weer redelijk op de rit. Mijn energie gaat vooruit en ik kan de lijn die Siebe en ik samen gezet hebben blijkbaar ook doorzetten in mijn eentje.
Gister ben ik samen met vrienden en Tijn in sprookjeswonderland geweest. Ik heb er echt van genoten. Tijn vond het prachtig om in een bootje te zitten, geitjes te aaien en in de trein te rijden. Kwa energie hield ik het ook goed vol terwijl het in de weken hiervoor echt te druk zou zijn in zo’n park.

Het was gister twee maanden geleden dat Siebe overleed. Eerlijk gezegd had ik niet bij de datum stil gestaan totdat ik ’s avonds een aantal appjes kreeg van lieve mensen die er wel aan denken. Heel even voelde ik me slecht, baalde ik dat ik er niet aan gedacht had die dag. Maar dat verdween al snel toen ik me bedacht dat Siebe en ik ons nooit met datums bezig gehouden hebben. We leefden altijd per dag en in het nu, we waren niet bezig met het verleden. Daar hou ik me aan vast, ik geniet van allerlei momenten en haal het positieve uit een dag. Het zou energie vreten als ik de dagen en weken zonder Siebe moet tellen.
Het verdriet zit ook niet vast aan een datum. Het is niet extra aanwezig omdat er twee maanden voorbij zijn. Het is aanwezig omdat Siebe afwezig is op een dag als gister. Niet dat hij van pretparken hield… We misten wat dat betreft alleen de man die de tassen altijd droeg. Maar hij kon zo genieten van de kleine momenten, dat mis ik. We zouden samen naar Tijn kijken en tegen elkaar zeggen hoe trots we zijn. Dat hij afgelopen week opeens geen speen meer wil en sindsdien zonder speen in slaap valt. We zouden samen vol spanning wachten of hij in slaap zou vallen en daarna trots op de bank zitten. Nu zit ik alleen trots te zijn… Maar (daar is de positieve draai) ik ben wel trots voor twee.

Het viel me gister op dat ik bijna nooit meer een puf ventolin nodig heb. Als ik hard moet lachen krijg ik het regelmatig benauwd (hoort bij inspanningsastma) en daar heb ik een inhalator voor met ventolin. Siebe maakte me zo vaak aan het lachen dat ik die bijna dagelijks gebruikte. Vooral ’s avonds, na een paar flauwe grappen over en weer hing ik weer aan die inhalator te hijgen. Ik denk zelfs dat het een dagelijkse missie van hem was om mij benauwd te krijgen. Nu gaan er weken voorbij zonder dat ik het nodig heb.

Komende week hoop ik weer een paar keer op mijn werk te zijn. Ik wil graag weer werken want ik heb een hele leuke baan maar tot nu toe lukt het me niet vanwege mijn lage energieniveau en concentratievermogen. Ze geven me nog steeds alle ruimte en daar ben ik heel dankbaar voor.

8 gedachten over “Na twee maanden”

  1. Keer op keer ben ik onder de indruk van je belevenissen en hoe je dat verwoordt. Bijzonder hoe je – stap voor stap – toch steeds weer een stapje verder komt

    Like

  2. Jeetje Els, wat heb ik toch een bewondering voor je hoe je het allemaal doet en alles zo mooi kan verwoorden. Zo mooi om je blog iedere x weer te lezen. Fijn dat jij en Tijn zo genoten hebben.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s