Rust en gemis

Na een hele drukke week heb ik afgelopen week meer rust gekregen. Dat merk ik niet alleen in de agenda maar ook in mijn hoofd en lijf.

Mijn lichaam staat al een lange tijd ‘paraat’. Zodra Siebe klachten kreeg, ging ik handelen. Het is regelmatig gebeurd dat Siebe pijnklachten kreeg en dat ik (naast me zorgen maken) met huisarts/ ambulance/ ziekenhuis aan het bellen was. Ik moest spullen pakken voor in het ziekenhuis, eventueel oppas regelen voor Tijn en de scenario’s bedenken wat ons weer te wachten zou staan. Dit gebeurde de ene keer overdag en de andere keer midden in de nacht, daar was geen pijl op te trekken. Naar het ziekenhuis gaan is het ergste scenario in de nacht maar het gebeurde ook regelmatig dat onze nachtrust op een andere manier verstoord werd. Door zweetaanvallen of pijn die wel thuis te couperen was met medicatie.

Om te handelen in een stressvolle situatie is adrenaline nodig. Als de adrenaline (stress) lang in het lichaam is dan wordt dit omgezet in cortisol. Een hormoon wat langer in het lichaam blijft en wat ervoor gezorgd heeft dat ik altijd alert kon zijn. Ik merk nu pas dat ik langzaam tot rust kom. Ik besef me deze week pas dat ik niet meer elke avond hoef te bedenken ‘wat als’. De zorgen om Siebe vallen weg. Ik vond het vreselijk om te zien hoeveel pijn hij had en hoe de ziekte zijn lichaam sloopte. Maar het was heel fijn om er op die momenten voor Siebe te kunnen zijn. Hij werd altijd rustig als ik bij hem was, dat benoemde hij heel vaak.
Na de uitvaart heb ik me op het regelwerk gestort maar nu dat achter de rug is kan ik niet anders doen dan toegeven aan vermoeidheid en rust pakken. Als Tijn op bed ligt ’s middags dan slaap ik met gemak 1,5uur met hem mee.

De leegte thuis gaat over in gemis.
Ik mis Siebe meer en meer. Zijn steun, zijn stem, zijn lichaam en zijn woorden die zeggen dat ik het goed doe op deze manier. Iedereen zegt het maar ik wil het van Siebe horen. Ik wil met hem delen wat er allemaal gebeurd is afgelopen weken en vragen hoe het voor hem was om dood te gaan.

Ik wil lekker met z’n drietjes aan tafel zitten. Want met z’n tweetjes is het lang niet zo gezellig. Ik doe de boodschappen. Ik kook (terwijl Tijn aan mijn benen hangt omdat hij honger heeft). We eten het samen binnen 10 minuten op waarna alles opgeruimd en schoongemaakt moet worden. Inclusief Tijn want die kan meteen in bad.
Siebe en ik verdeelden de taken automatisch. De een legt Tijn in bed en de ander zet koffie en ruimt het speelgoed op. Nu leg ik Tijn in bed en kom ik beneden terwijl het nog een bende is. In m’n eentje koffie drinken is helemaal niks aan. We zaten altijd samen te kletsen en te lachen en we waren samen trots op wat Tijn allemaal uitgevreten had die dag.
Gisteravond zat ik gezellig te eten en te borrelen in Egmond. Heb het echt naar m’n zin gehad maar ik heb het idee dat er een lege stoel tussen staat. Ik mis zijn lach, zijn humor, zijn blikken en het moment dat je na zo’n avond samen thuis komt.

Het is leuk om de blogs af en toe terug te lezen want het is overduidelijk een proces waar ik in zit. En ik denk nog steeds dat het voor later heel waardevol is dat dit allemaal op papier staat.

6 gedachten over “Rust en gemis”

  1. Wat zal het zwaar voor je zijn… het gemis zal blijven maar de scherpe kantjes zullen er langzaam vanaf gaan. Pak de rust die je zo verdiend… we leven met je mee 😘

    Like

  2. We kennen elkaar niet persoonlijk maar ik blijf je blog volgen.
    Ik bewonder hoe je alles zo mooi kan verwoorden. Als je het leest dan voel je gelijk wat je bedoelt.
    Wat een zwaare tijd heb je gehad maar waar je nu in komt/zit is zeker zo zwaar. Ik blijf je sterkte wensen en dat er spoedig betere tijden voor jullie komen.

    Lieve groetjes van Linda Reekers
    (Ex-collega Siebe Prins Hendrik Stichting)

    Like

  3. Ja Els, in je hoofd zitten dingen van ‘toen’,
    Siebe’s lach, woorden, knuffels, het delen van …
    In je hart zit, denk ik zomaar ‘een leegte ….’
    Het gemis is ‘voelbaar’,
    Maar er is ook een plekje in jou hart van Siebe … gewoon omdat je van hem houd …
    Daarnaast heimwee …. naar tijden van ‘toen’ ….
    zuchtttt ….
    Rouw is letterlijk rauw …. je zit in onze gedachten …
    Sterkte lieve Els 😘😘

    Like

  4. Zo herkenbaar en mooi geschreven….
    Je mist de gesprekken samen aan tafel. Samen trots zijn op Tijn en hoe groot hij al is.
    En ook Het gevoel dat je je best hebt gedaan in de keuken en de kinderen vinden het vies😬 en eten geen hap.
    En dan staat alles er weer in de keuken…. en de bel gaat, je kind huilt en zeurt…. en tegelijkertijd gaat het regenen terwijl de was nog buiten hangt…. whaaaaaa

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s